• - İslamcı siyasiler bunların başında geliyor. 28 Şubat’ın getirdiği engeli, liberal ekonomi ve liberal demokrasi sayesinde aşıyorlar. Önce onların desteği ile işbaşına geliyorlar, sonra sisteme nüfuz ederek denetimleri altına alıyorlar. Hatta cemaatleri vakıf haline dönüştürme olanağını, liberal ekonomi ve liberal demokrasi sayesinde elde ediyorlar.
• Liberal uygulamalar, İslamcı oligarşinin maşası haline dönüşüyor. Yaşasın liberal ekonomi, yaşasın liberal demokrasi diye çığlıklar atmaya başlıyorlar. Tabii buna, ”yaşasın Batı baskısı” sloganını da eklemek gerekir. K. Irak’ta Kürtler ”yaşasın ABD” derken bizim İslamcılar, ”yaşasın Batı baskısı” diye çığlık atıyorlar.
• O zaman liberal ekonomi ve liberal demokrasi şu sonuçları doğuruyor:
• - İslamcı siyasiler önlerindeki Cumhuriyet, devlet, hukuk, Atatürk ve ordu engellerini bu ”liberal demokrasi” sayesinde aşıyorlar.
• - Tüm ulusal varlıkların liberalleşme ve özelleştirme adı altında yabancılaştırılması, ”ulusal güçleri zayıflatırken gayri milli ve dini cepheyi güçlendiriyor.”
• - İslamcı siyasiler, ”Din her şeyin üzerindedir; bütünlüğümüzü ancak ümmetçi bir yapı ile sağlayabiliriz” demeye başlıyorlar. Ulus-devlet, Atatürk milliyetçiliği, Cumhuriyet felsefesi, sosyal devlet ve gerçek demokrasi arayışının yerini; ümmetçiliğin egemen olduğu bir düzene dönüştürme çabaları alıyor.
• - AB ve ABD ile kurulan ”tek yanlı bağlar” , Cumhuriyete, ulus-devlete, gerçek demokrasiye ve Lozan’a karşı dış desteğin artmasına yol açıyor. Çünkü adı geçen iç çevreler ile dış güçlerin hedefleri bütünleşiyor.
• - Cumhuriyete karşı, Türkiye’nin ulus-devlet kimliğine karşı, ulusal bütünlüğüne karşı, Atatürk ilkelerine karşı, Cumhuriyet kanunlarına karşı işbirliği yapmaya başlıyorlar.

Erol MANİSALI... 06 Cumhuriyet